DJEMBE
Instrument z rodziny membranofonów pochodzący z Afryki Zachodniej z regionów zamieszkiwanych przez lud Malinke. Początki tego instrumentu sięgają XIII w.
Ręcznie rzeźbiony z jednego kawałka drzewa, o kształcie dużego kielicha (moździerza). Membrana z skóry najczęściej koziej, rzadziej z krowiej, dawniej z gazeli lub antylopy. Bęben ten tradycyjnie posiada naciąg sznurkowy, można spotkać też z naciągiem śrubowym (np.prod. firm Mainl, Remo). Dźwięki wydobywa się z niego dłońmi uderzając w membranę. Djembe w muzyce tradycyjnej służy do grania akompaniamentów oraz fraz solowych, które prowadzą cały zespół i przede wszystkim towarzyszą krokom tancerzy. Djembe solowe są strojone wyżej niż pozostałe. Spotyka się też djembe tzw. "basowe" które jest najniżej strojone. Często mają większą średnicę powyżej 14" i zazwyczaj posiadają grubszą skórę z kozła, cielaka lub nawet z krowy. Mają one za zadanie grania akompaniamentów typowo basowych. Zamiast nich używa się czasem bębny bougarabou.
Soliści grający na djembe (djembefola) często używają sege-sege (zwane też sesse lub kessing-kessing). Są to metalowe grzechotki (blaszki), które nie tylko dekorują, ale i wzbogacają dźwięk djembe. W Polsce potocznie nazywa się je „liście”. Można je zobaczyć w dziale "Grzechotki djabara i liście".
